Ακολουθήστε μας

To alsosnews.gr δημοσιεύει μια επιστολή του φίλου Λευτέρη Αποστολόπουλου, που με τη ματιά του γονέα ξεδιπλώνει σκέψεις και συναισθήματα σχετικά με το παιδικό ποδόσφαιρο.

 

Αν με ρωτούσε κάποιος πριν κανά δυο χρόνια πώς θα περνάω τα πρωινά των Κυριακών μου, σε καμία περίπτωση δεν θα του απαντούσα έτσι όπως συμβαίνει σήμερα.

Από μικρός θυμάμαι τον εαυτό μου, όπως εξάλλου και τα περισσότερα αγόρια της ηλικίας μου, να κλωτσάει όλη την ώρα κάτι: Καπάκια από μπύρες, πλαστικά μπουκάλια από εκείνη την «πορτοκαλάδα» - ο θεός να την κάνει – που αγοράζαμε από το κυλικείο του σχολείου , για να την πιούμε γρήγορα και να γεμίσουμε το άδειο πλαστικό με χαρτιά από τετράδια ή από εφημερίδες. Ούτε λόγος για στολές, προπονητές, καλό γήπεδο, ιατρική περίθαλψη σε περιπτώσεις τραυματισμών κτλ.

Τα σωματεία τότε ήταν ελάχιστα. Για ακαδημίες ποδοσφαίρου, ούτε λόγος. Το παιχνίδι σε χόρτο ήταν σχεδόν άπιαστο όνειρο. Άντε να συνέβαινε την Άνοιξη σε κανένα πράσινο χωράφι με αρκετές λακκούβες !!

Έτσι μεγαλώσαμε οι περισσότεροι, υποστηρίζοντας με πάθος, αλλά πολύ πιο κόσμια από σήμερα τις ομάδες μας.

Διάβαζα σε ένα όμορφο άρθρο του Σπύρου Ζωνάκη στη «Σχεδία», πως παλαιότερα και πριν οι σύνδεσμοι των οργανωμένων οπαδών αποκτήσουν τόσο μεγάλη δυναμική, τα συνθήματα ήταν αθώα με περιπαικτική διάθεση, ενώ η βωμολοχία ήταν εξαιρετικά σπάνια. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’80, η επίσκεψη στα γήπεδα αποτελούσε πολλές φορές , μία οικογενειακή διασκέδαση. Πολύ σύντομα όμως τα πράγματα πήραν άλλη τροπή, καθώς οι οργανωμένοι οπαδοί γιγαντώθηκαν. Τα επεισόδια έγιναν συχνότερα και τα συνθήματα άρχισαν να παίρνουν τη μορφή χειρίστων βωμολοχιών.

Όπως υποστηρίζει και ο Νίκος Κοταρίδης , καθηγητής ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ό,τι ακούγεται στα γήπεδα, αναπαράγει εκφράσεις διάχυτες στην κοινωνία, παρούσες στο σύγχρονο λαϊκό πολιτισμό. Δυστυχώς όμως, ο εξελισσόμενος «ποδοσφαιρικός πολιτισμός», απομάκρυνε πολλούς από κερκίδες και αγωνιστικούς χώρους.

Μαζί τους κι εγώ, παρέμεινα όλα αυτά τα χρόνια φίλαθλος, αποφεύγοντας ακρότητες και φανατισμούς, περιορίζοντας την εκτόνωση στις συζητήσεις και τα πειράγματα που κάναμε στη δουλειά, την επομένη κάθε αγώνα.

Και κάπως έτσι, φτάσαμε αισίως στο 2015.Ο μικρός μου γιος Αντώνης, πηγαίνοντας στο νηπιαγωγείο, ξεκίνησε να λατρεύει το ποδόσφαιρο. Με παρακαλούσε διακαώς να τον γράψω σε μία από τις ακαδημίες που λειτουργούν στη γειτονιά μας.

Στην αρχή, οι αντιρρήσεις μου ήταν έντονες, διότι επισκεπτόμενος αλλού, κάποιους αγώνες παιδιών φίλων, είχα διαπιστώσει άσχημες εικόνες προερχόμενες δυστυχώς, κυρίως από ενήλικες, που εκτός της γονικής ή συγγενικής ιδιότητάς τους, χρήζονταν αυτοβούλως διαιτητές και προπονητές. Φώναζαν στα παιδιά, δημιουργώντας προβλήματα τόσο σε αυτά, όσο στους προπονητές τους αλλά και σε άλλους γονείς.

 Εντάσεις, γκρίνιες και παράπονα του τύπου «...γιατί δεν παίζει το παιδί μου βασικός...», «...γιατί τον έβαλες εκεί ενώ η θέση του είναι άλλη...» ήταν σχεδόν μόνιμες.

Κατόπιν παραινέσεων και διαβεβαιώσεων φίλων που πήγαιναν ήδη τα παιδιά τους στην Ακαδημία ποδοσφαίρου με τη σημερινή ονομασία «Αθηναϊκή Αγίου Δημητρίου», προχώρησα σε εγγραφή του μικρού εκεί..

Η αρχή με ενθουσίασε και η συνέχεια με γέμισε απίστευτη ικανοποίηση. Είμαστε μέλη ενός υποδειγματικού συλλόγου με πρώτιστο σκοπό τη διαπαιδαγώγηση και την άθληση. Τα αποτελέσματα έρχονται ως φυσική συνέχεια των παραπάνω.

Έτσι, κάθε Κυριακή πρωί, έχοντας περάσει άλλες 2 μέρες προπόνησης μέσα στην εβδομάδα, μαζευόμαστε όλοι οι γονείς σε ένα ραντεβού χαράς. Είναι από τα ματς που τα προτιμώ περισσότερο κι από μεγάλους τελικούς.

Τα παλικάρια μας με τις κοραλλί στολές, παραταγμένα στον αγωνιστικό χώρο. Οι προπονητές σε εγρήγορση για την κατάρτιση της καλύτερης ομάδας αναλόγως του αντιπάλου.

Οι γονείς, φίλοι πλέον μεταξύ μας, χαλαροί και χαμογελαστοί, άλλοι με μεγαλύτερη και άλλοι με μικρότερη αγωνία, παρακολουθούμε το αποτέλεσμα που έχουν καταφέρει οι κύριοι Νεκτάριος, Αχιλλέας και Χάρης με τις ανεξάντλητες παραινέσεις τους και τον επαγγελματισμό τους.

 Η ομαδικότητα, η πειθαρχία, η ηπιότητα χαρακτήρων αλλά και η αγωνιστικότητα που δείχνουν τα παιδιά είναι παραδειγματική. Χωρίς υπερβολή , πρέπει να είμαστε μακράν η ομάδα που ανταλλάσει τις περισσότερες πάσες σε όλο το πρωτάθλημα .

Εμείς, ως γονείς, είμαστε εκεί για να τα συγχαρούμε μετά από τις νίκες τους ή να τα αγκαλιάσουμε μετά από τις ήττες τους, μεταφέροντάς τους σε κάθε περίπτωση την περηφάνια μας.

 Είμαστε οι προπονητές των ψυχών τους, καλλιεργώντας την αυτοπεποίθηση και το αθλητικό πνεύμα που τους μαθαίνει η ακαδημία μας.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην αθλητική μας οικογένεια και καλή συνέχεια σε όλους μας, με ακόμη μεγαλύτερες χαρές και όμορφες στιγμές !!

Για το alsosnews.gr

Λευτέρης Αποστολόπουλος

Βρισκεστε εδω